«شالاخو»

اين رقص يکي از رقص هاي مردانه دوست داشتني آذربايجاني ها مي باشد که آن را هميشه با علاقه زيادي اجرا مي کنند. در رقص رقاصان مجبور مي شوند تمامي مهارت ، استادي خود را به نمايش بگذارند.

«شالاخو» يکي از رقص هاي قديمي آذربايجان به شمار مي رود. تاريخ پيدايش آن بسيار جالب مي باشد. کولي ها (قره چي ها) از زمانهاي قديم در شهرها و روستاهاي آذربايجان (مخصوصا در مناطق جنوب و مرکزي آذربايجان شوروي) خرس و ميمون را با خود مي بردند و در مقابل مردم آنها را مي رقصاندند.

خرس و يا ميمون تحت تاثير صداي دف و آواز کولي که به صورت منظم در يک ملودي ساده نواخته مي شد مي پريد و يا مي رقصيد. کولي بلدچي به پشت ميمون يک تکه چوب قرار مي داد. مثل اينکه، يک کوله هيزم بار کرده باشد و اشاره مي کرد که از مقابل تماشاگران عبور کند و خودش نيز آواز مي خواند :

اي ميمون برو، کوهها را سيرکن و برو، چوپان به سر گله مي رود

بهار به راه خود ادامه مي دهد (بهار مسير خود را طي مي کند)

سيري و گرسنگي چوپان به گوسفند مي رود نشان (يعني چوپان اگر گرسنه باشد از گوسفندها کم مي شود) اي کوله کوم، معلق بزن کوم و ...

 «شالاخو» اسم خود را از واژه «شله» که در يکي از سطرهاي ترانه وجود دارد اخذ کرده است. در ميان مردم تاکنون به اين رقص به جاي «شالاخو» ،«شله خو» مي گفتند. در مناطق جمهوري (آذربايجان شمالي) رقص «شالاخو» را به اشکال مختلفي اجرا مي کنند. ولي در تمامي انواع رقص و نيز در اجراي گوناگون واسطه هاي تکنيکي موجود در اجراي رقص و هم وسعت ترتيب حرکات و رنگارنگي اشکال آن را مي توان مشاهده کرد.

«شالاخو» را همزمان 3 يا 2 نفر بازي مي کند ولي شکل رقص يکي از آنها شبيه آن دو نفر ديگر نمي باشد. در اينجا، در ميان رقاصان مسابقه تکنيک اجراي مهارت و استادي برگزار مي شود. مي توان گفت که «شالاخو» را در تمامي مناطق جمهوري با علاقه اجرا مي کنند. ملودي اين رقص را تا حدودي به شکل تغيير يافته در گرجستان و ارمنستان هم مي توان شنيد. نوازندگان مي کوشند به اين ملودي رنگهاي جديد و صداهاي تازه اي بيافزايند.